«شعر سپید راهی که برنمیگردد | جابهجایی آرزوها و بیخانمانی انسان معاصر»
شعر سپید – «راهی که برنمیگردد»
درختانِ شمال
به بادهای جنوب فکر میکنند
و ماهیهای رودخانه
خوابِ دریاهای بینام را میبینند
کودکی که در کوچهی باریکِ خاکی میدود
به چراغهای شیشهایِ شهر خیره است
و مردی در برجِ بلند
به سایهی کوتاهِ عصرهای روستا دل میبندد
انگار جایی در نقشه
خطی جابهجا شده است
که پرندگان،
به آشیانهی دیگری میرسند
و آدمها،
به هیچجا
