شعر سپید«تبعید واژهها؛ مرثیهای برای زبان مادری»شعر آوانگارد و چندلایه درباره مهاجرت واژهها از زبان مادری، با نگاهی فلسفی، اجتماعی و زبانی به زوال معنا در ترجمه. اثری ساختارشکن با استعارههای عمیق و فرم ضدکلاسیک.محمدرضا گلی احمدگورابی

درختِ "مادر"
ریشهاش را در خاکِ بیواجِ بیصدا جا گذاشت
و واژهها،
با کفشهای بیزبان،
از مرزِ نحو گذشتند.
نه قافیهای در چمدان،
نه استعارهای در گذرنامه.
فقط یک "آه"
که در گلو مانده بود
و به لهجهی بیتابی تلفظ میشد.
در ایستگاهِ آخر،
واژهی "نان"
با واژهی "home" تصادف کرد
و خونِ معنا
روی آسفالتِ ترجمه پخش شد.
"بابا"
به "father" تبعید شد
و گریهی کودک
دیگر به زبانِ مادری نمیلرزید.
در گورستانِ زبانها
سنگقبرهایی بود
که فقط با سکوت نوشته شده بودند
و هر واژه
با لهجهای دیگر
بر خود گریست.
تک همسرا:
واژهای بیوطنم، بیلهجه، بیریشه، بیقافیه؛
در تبعیدِ معنا، هنوز دنبال "مادر" میگردم.