شعر سپید عاشقانه با تصویرسازیهای بکر، استعارههای مفهومی تازه و رویکرد هرمنوتیک سیال؛ تجربهای نو از زبان و عشق در ادبیات معاصر فارسی.محمدرضاگلی احمدگورابی

تابشِ تو،
نه خورشید است و نه ماه،
بلکه رودخانهایست
که هر لحظه مسیرش را عوض میکند
و من در هر پیچ،
نام تازهای برای عشق مییابم.
موهایت،
نه رشتههای سیاه،
که نقشههای گمشدهی جهاناند؛
هر تار، راهی به سوی ناشناخته،
هر پریشانی،
فلسفهای برای آزادی.
چشمانت،
نه پنجره،
که دو آینهی بیقرارند
که جهان را بازتاب میدهند
و هر بار،
معنای تازهای برای زندگی میسازند.
یادت،
شرابی نیست،
آبی هم نیست،
بلکه زبانیست
که هر بار واژهای نو میآفریند
و مرا از نوشابههای جهان بینیاز میکند.
در جنگل مهگرفتهی روزگار،
ردپای خود را نمیشناسم،
اما اگر جهان را
از لای موهای پریشان تو تماشا کنم،
خاطر جمع میشوم
که زندگی،
امنیت گنجشکها را
به هیچ تبری نمیفروشد.