شعر سپید «پژواک زمان؛ سکوتی که جهان را مینویسد» در فرم فراپدیدارگرایی بیکران، بازتابی از مفهوم زمان، خاطره و حضور نادیده است. با تحلیلهای اگزیستانسیالیستی، فلسفی و اجتماعی . محمدرضا گلی احمدگورابی

در گامهای آرام گذشته،
پژواکی میپیچد
که دیوارهای زمان را
چون شیشهای نازک
میشکند.
هر لحظه،
حلقهایست در اقیانوس بیپایان،
و هر نفس،
یادگاریست
از چیزی که هنوز
در ما ادامه دارد.
لحظههایی که گم شدند،
در سایههای خاطره،
نه مردهاند،
که در سکوت،
نامرئی سخن میگویند.
ما،
رهگذرانی در جادهای بیانتها،
در جستجوی صدایی
که از دل سکوت برخاست
و هنوز
در استخوانهای جهان
طنین دارد.
چشمها،
به دنبال نشانههایی
که در افق محو میشوند.
و دستها،
لمسگر حقیقتهایی
که دیده نمیشوند
اما حضورشان
چون نفس،
انکارناپذیر است.
زمان،
نه دشمن است،
نه دوست،
فقط همراهیست
که سکوت میکند
و در سکوتش،
ما را به پرسش میکشد.
«تکهمسُرا»
زمان،
نه میگذرد، که در ما تکرار میشود
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد