«پرندهای در قاب» شعری سپید و شاعرانه و سوررئال است که با استعارهها و تصاویر ذهنی همرا است. مناسب برای علاقهمندان به ادبیات مینیمال، نثر شاعرانه و متنهای فلسفی-عاطفی.

هر بامداد،
دستی ،
قابی میسازد
و من در میانش،
چون پرندهای که آسمانش را دوختهاند.
پنجرهها به سمت
بیابانی بیخورشید باز میشوند،
جایی که صداها در شن فرو میروند.
شانههایم بوی سنگ گرفته،
و نفسهایم،
بوی آب را در خود خفه میکنند.
درختی در گلویم ریشه دوانده،
شاخههایش به سقف اتاقم گیر کردهاند.
ماه،
قایقی وارونه بر دریای سیاه
آویزان است،
و ستارهها، میخهایی
که شب را به آسمان کوبیدهاند.
من در میان این قاب،
چون تصویری که نقاش،
راه خروجش را
پاک کرده باشد.
لبهایم به زبان سنگ
سخن میگویند،
اما واژهها پیش از رسیدن به هوا،
یخ میزنند.
در دوردست،
صدای مادری میآید
که برای پرندگان بیبال،
لالایی میخواند.
من به سمت او میروم،
اما زمین،
هر گامم را در خود میبلعد.
تنه
ا دستم بیرون میماند،
تا کسی،
روزی،
مرا از قاب این دیوار بیرون بکشد.