شعر سپید «پاییز؛ ناتمامترین زیبایی جهان» در فرم فراپدیدارگرایی بیکران، بازتابی از زیباییهای ناقص، خاطرههای پراکنده و معناهای پنهان در فصل پاییز است.
محمدرضا گلی احمدگورابی

پاییز،
فصلِ رنگهایی که کامل نمیشوند.
برگها،
در سقوط،
زیباتر از صعود.
باد،
حافظهی درختان را
پراکنده میکند.
نور،
در زاویهی غروب،
معنای تازهای میگیرد.
هر خیابان،
روایتیست
از چیزی که بود،
چیزی که نشد.
ما،
رهگذرانِ فصلِ ناتمام،
با چشمهایی
که به پایان نمیرسند.
«تکهمسُرا»
پاییز،
نه فصلِ رفتن، فصلِ ماندن در خاطرههاست.
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد