شعر باغ ژاپنی رشت در قالب هایبون ژاپنی (سپید+هایکو),سیجو کره ای و همسرا با تصویرسازی باغ ژاپنی رشت؛ تجربهای شاعرانه از سکوت، خیال، و فلسفهی بینیازی.از محمدرضا گلی احمد گورابی


در امتداد برکهای که خوابِ ماه را میبیند،
سنگها، حافظهی سکوتاند
و کاجها،
با زانوان خمیده،
به لحظهای تعظیم میکنند
که هنوز اتفاق نیفتاده است.
ماهیها،
در مدار بینیازی،
فلسفه را میبلعند
و پاسخ را
در چینهای آب پنهان میکنند.
باد،
با صدای برگها،
ذهن را از بندِ معنا رها میکند
تا خیال،
با پرهای مهآلودش،
در آسمانِ بیمرزِ پارک،
نقشهی بیجهت بکشد.
مکان،
کوچک نیست
وقتی سکوت،
از فریاد پرتر است
و هر نگاه،
قطرهایست
که شعر را پیش از نوشتن،
نوشته است.
هایکو :
نجوای شب
برکه در آغوش ماه
اندیشه بیدار
سیجو :
هر برگ که رقصان افتد بر خاکِ سپید،
چیزی در دل شاعر شکوفه میزند؛
در سکوت شب، شعر آهسته متولد میشود.
«تکهمسُرا» :
«برکهای که شعر را پیش از نوشتن مینویسد»
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.