شعری فراتجربی و سوررئال که هستی را از ورای معنا و زمان بازتاب میدهد. «نخستین نبودن» سفریست میان خواب و بیداری، واژه و سکوت، با تصویرسازیهایی بیمانند از درختی با برگهای ماهیزبان، ساعت بیعقربه، و سقوط در آغوش واژهای نانوشته. از محمدرضا گلی احمدگورابی

من
از دهانِ یک رؤیای فراموششده
به جهان نلغزیدم
بلکه از پشتِ پلکِ یک خاطرهی بیصاحب
به درونِ هیچ
پرتاب شدم
نه زمان بود
نه مکان
فقط صدای خندهی یک ساعتِ بیعقربه
که در گوشِ یک سنگ
تکرار میشد
پوستم
از جنسِ سوال بود
و استخوانهایم
با جوهرِ کتابهایی نوشته شده بودند
که هیچکس نخوانده بود
درختی در من رویید
که برگهایش
با زبانِ خوابزدهی ماهیها
برایم از مرگِ پیش از تولد گفتند
من
با چشمهایی از جنسِ پنجره
به درونِ خودم نگاه کردم
و دیدم
که جهان
نه آغاز دارد
نه پایان
فقط تکرارِ بیوقفهی
سقوط در آغوشِ یک واژهی نانوشته است
تکهمسُرا: شعر سپیدنخستین نبودن
از پشتِ پلکِ هیچ
به درونِ واژهای
که هنوز نیاموختهام
سقوط کردم
تکهمسُرا تعریف :
تکهمسُرا یعنی یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.
🖋️