شعر سپید «نامتناهیِ بیتو؛ آواز کوچههای بیعبور» با نگاهی سوررئالیستی، اگزیستانسیالیستی و فلسفی، روایت غیاب، خاطره و عشق گمشده در دل شب را بازآفرینی میکند.محمدرضا گلی احمدگورابی

رفتی،
و کوچههای خیس شهر
بیرد شدند.
باد عبور کرد
اما نامت را
در هیچ پنجرهای
فریاد نزد.
درختان خاموش شدند،
برگها شانههای هم را گرفتند
و باران،
آرام
روی میز چکید
بیآنکه کسی
چای را بنوشد.
سایهی شب
بر دیوار افتاده
چراغها خاموش
و باد،
سرگردان
در کوچهی بیعبور
چرخید
مثل خاطرهای
که راه خانه را گم کرده باشد.
دور شدی،
ماه گذشت
و ستارهای
در چاه خاطرهها
افتاد
بیصدا.
سایهای از تو
بر نیمکت سرد پارک نشسته
چشمهایش
شب را لمس میکنند
و به صدای خیابان
گوش میسپارند
اما هیچکس
عبور نمیکند.
باد صبا آمد،
دستهایش
بوی سفر میداد
در میان برگهای زرد
به دنبال نام تو
میگشت
مثل کودکی
که مادرش را
در ایستگاه گم کرده باشد.
ساعتها
در حسرت عبور تو
ایستادند
و بر دیوار خانه
جز سکوت
چیزی نمانده است.
بغض شب شکست
و از لبان کوچه
آه آرامی
بلند شد
مثل شعری
که کسی آن را
نخوانده باشد.
باران،
روی شیشهی پنجره
آخرین جمله را نوشت:
«دور شدی، ماه گذشت،
و جهان بیتو
نامتناهی شد...»
سکوت کشیده شد،
باد
دستهایش را
به پنجره کوبید
اما هیچ صدایی
از شب
برنگشت.
«تکهمسُرا»
در جهان بیتو،
هر کوچه، راهیست که به هیچکس نمیرسد.
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخ
شد.