شعر سپید «ما زندهایم هنوز؛ آواز کوچههای بینام» با نگاهی خاص و فلسفی، روایت مقاومت و تابآوری انسان در دل فقر و تاریکی را بازآفرینی میکند.محمدرضا گلی احمدگورابی

در هزارتوی شب،
سایهها میرقصند
بر سنگفرش سردی
که قصهها را
از زخمهای بینام
میجوشاند.
کفشهای پاره،
سرود ایستادگیاند
و دستهای خالی،
پر از زندگی
که از هیچ،
همه چیز میسازند.
باران،
از چشمهای خسته میبارد
و خنده،
در قلبهای بسته
چون شکوفهای
در زمستان میروید.
نان نیمسوخته،
وعدهی فرداست
و زخمها،
آوازهاییاند
که بیپروا
شعر میشوند.
دیوارهای شهر،
گوش دارند
اما رازها
در پیچ کوچهها
گم میشوند
مثل صدای کودکی
در خوابِ خاک.
بازی سایهها
در پس پنجره،
خوابهای خاکی
و رؤیاهای خسته
را به رقص میآورد.
قطرهای روشن،
از سیلاب درد
در مشتی تاریک
میدرخشد
و آفتاب،
سرد و بیپناه
در آن میلرزد.
شب،
در رقص چرخدستی میچرخد
و روز،
بر پلکان مستی
میتابد
بیآنکه مقصدی داشته باشد.
مقاومت،
شعریست بیواژه
و تابآوری،
طلوعیست
بیغروب.
در نگاه گرسنه،
جرعهای از امید
میدرخشد
و در صدای بینام،
نغمهای جاوید
میتپد.
سرنوشت،
بر دیوارهای فرسوده
مینویسد:
ما زندهایم هنوز
با تمام نبودنها.
«تکهمسُرا»
در کوچههای بینام،
صدای زندهماندن هنوز میپیچد.
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.