ویرگول
ورودثبت نام
محمدرضا گلی احمد گورابی
محمدرضا گلی احمد گورابیمتولد ۱۳۴۶رشت /
محمدرضا گلی احمد گورابی
محمدرضا گلی احمد گورابی
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

شعر سپید«ما زنده‌ایم هنوز؛ آواز کوچه‌های بی‌نام»

شعر سپید «ما زنده‌ایم هنوز؛ آواز کوچه‌های بی‌نام» با نگاهی خاص و فلسفی، روایت مقاومت و تاب‌آوری انسان در دل فقر و تاریکی را بازآفرینی می‌کند.محمدرضا گلی احمدگورابی

شعر سپید«ما زنده‌ایم هنوز؛ آواز کوچه‌های بی‌نام» محمدرضا گلی احمدگورابی
شعر سپید«ما زنده‌ایم هنوز؛ آواز کوچه‌های بی‌نام» محمدرضا گلی احمدگورابی

در هزارتوی شب،

سایه‌ها می‌رقصند

بر سنگفرش سردی

که قصه‌ها را

از زخم‌های بی‌نام

می‌جوشاند.

کفش‌های پاره،

سرود ایستادگی‌اند

و دست‌های خالی،

پر از زندگی

که از هیچ،

همه چیز می‌سازند.

باران،

از چشم‌های خسته می‌بارد

و خنده،

در قلب‌های بسته

چون شکوفه‌ای

در زمستان می‌روید.

نان نیم‌سوخته،

وعده‌ی فرداست

و زخم‌ها،

آوازهایی‌اند

که بی‌پروا

شعر می‌شوند.

دیوارهای شهر،

گوش دارند

اما رازها

در پیچ کوچه‌ها

گم می‌شوند

مثل صدای کودکی

در خوابِ خاک.

بازی سایه‌ها

در پس پنجره،

خواب‌های خاکی

و رؤیاهای خسته

را به رقص می‌آورد.

قطره‌ای روشن،

از سیلاب درد

در مشتی تاریک

می‌درخشد

و آفتاب،

سرد و بی‌پناه

در آن می‌لرزد.

شب،

در رقص چرخ‌دستی می‌چرخد

و روز،

بر پلکان مستی

می‌تابد

بی‌آنکه مقصدی داشته باشد.

مقاومت،

شعری‌ست بی‌واژه

و تاب‌آوری،

طلوعی‌ست

بی‌غروب.

در نگاه گرسنه،

جرعه‌ای از امید

می‌درخشد

و در صدای بی‌نام،

نغمه‌ای جاوید

می‌تپد.

سرنوشت،

بر دیوارهای فرسوده

می‌نویسد:

ما زنده‌ایم هنوز

با تمام نبودن‌ها.

«تک‌همسُرا»

در کوچه‌های بی‌نام،

صدای زنده‌ماندن هنوز می‌پیچد.

تعریف«تک‌همسُرا»

یک قطعه‌ ی کوتاه، مستقل، اما هم‌نوا با یک شعر یا اثر اصلی.

مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جمله‌ی شاعرانه که با شعر اصلی هم‌حس است، ولی خودش هم می‌تواند به‌تنهایی بدرخشد.

۴
۰
محمدرضا گلی احمد گورابی
محمدرضا گلی احمد گورابی
متولد ۱۳۴۶رشت /
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید