شعر سپید«لبهی سکوت»دربارهی توهم پایان و باززایی حقیقت؛ ترکیبی از تصویرسازی شاعرانه، نمادپردازی نو و فرم آزاد.از محمدرضا گلی احمدگورابی

شعر سپید«لبهی سکوت»
پایان
چون پرندهای بینام،
در میانهی آسمانی که
از خودش فرار میکند،
بر شاخهی آخرین ثانیه مینشیند.
یک شلیک،
نه از تفنگ،
که از دهانِ زمان،
پردهی جهان را میدرد.
حقیقت،
چون ماهیِ بیخواب،
از شکاف لحظه بیرون میجهد
و در آب تازهای که هنوز نامی ندارد،
شنا میکند.
من،
ایستاده بر لبهی سکوت،
به تماشای تولد دوبارهی هر چیزی که فکر میکردم مرده است.
«تکهمسُرا»: «لبهی سکوت»
«پایان، تنها مکثیست پیش از شلیکِ حقیقت»
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.