شعری موجحسی که عطر موهای معشوق را در باد عصرگاهی بهانهای برای روایت عشق و دلتنگی میکند. محمدرضا گلی احمدگورابی
باد عصرگاهی
عطر موهایت را
به کوچههای خیس سپرد
هر پیچ باد
نامت را
در گوش درختان بارانخورده تکرار کرد
غروب
با بوی تو
به شب رسید