
سکوت خیس
در رشت
باران
روی سنگهای باغ محتشم مینشیند
نه برای خیس کردن سنگ
برای بیدار کردن چیزی
که سنگ
سالهاست
فراموش کرده
توسکا
یک برگ کم میکند
و درخت
چیزی نمیگوید
من کنارش میایستم
نه برای فهمیدن جهان
جهان
سالهاست
در من
اتفاق نمیافتد
پس
گوش میدهم
به ریشه،
به باران،
به فاصلهای
که میان من و جهان
آرامآرام
خیس میشود
کلاهفرنگی
چای
بخار
و دستی
که دور فنجان
آرام گرفته
انگار زمان
برای چند لحظه
از رفتن
خجالت کشیده باشد
مه
از سمت کوه میآید
کوه
اول
از پنجره محو میشود،
بعد
از چشم
و رشت
ناگهان
فقط یک شهر نیست
سکوتیست خیس
که میان ما میگذرد
و ردّ هیچکس
روی آن نمیماند
زمستان
پشت پنجره ایستاده
و هنوز
مرا
نمیشناسد
زندگی؟
کاسهای ترکخورده
در کف دست
اندکی گرما
و آبی
که آرامآرام
راه خودش را
از شکافها پیدا میکند
باران میایستد
یک برگ دیگر
از توسکا جدا میشود
من میمانم
و صدای افتادن چیزی
که دیده نمیشود
چیزی
که دیگر
نیست
۲۱شهریور۱۴۰۵
پس از باران سیل آسای رشت