شعری موجحسی که گذر زمان را به رودخانهای وارونه تشبیه میکند و خواننده را به تأمل عمیق دعوت میکند. محمدرضا گلی احمدگورابی
ساعت
بیصدا میچرخید
در اتاقی بیپنجره
زمان
مثل رودخانهای وارونه
به کودکیام برگشت
گریهام
صدای آغاز
را بیدار کرد