شعری تصویری و احساسی درباره کسی که با اشکهایش خاطرهها را روی بوم فراموشی نقاشی میکند. روایت عشق، دلتنگی، و جاودانگی در قابهایی که از رنگهای بینام ساخته شدهاند. مناسب برای علاقهمندان به شعرهای نو، عاشقانه و سوررئال.محمدرضا گلی احمدگورابی

شعر سپید«رنگی که نامی نداشت»،محمدرضا گلی احمدگورابی
او را دیدم
در گالریِ شب
که با قلممویی
از جنس رؤیا
خاطرهها را
روی بومِ فراموشی
نقاشی میکرد
رنگها
از چشمهایش میآمدند
آبیِ دلتنگی
قرمزِ بوسههای ناتمام
و خاکستریِ روزهایی
که هیچکس
به یاد نمیآورد
او نقاش نبود
شاعر نبود
او کسی بود
که با هر قطرهی اشک
یک قاب را
زنده میکرد
در نقاشیهایش
خانهای بود
که پنجرههایش
به گذشته باز میشد
و در هر اتاق
کسی
نامش را فراموش کرده بود
او با انگشتانش
نه رنگ
بلکه خاطره را
روی بوم میکشید
و هر خط
صدای کسی بود
که دیگر وجود نداشت
گاهی
با سایهی خودش
دیالوگ مینوشت
روی دیوارهایی
که هیچوقت
کسی از آن عبور نکرد
او را دوست داشتم
نه برای زیباییاش
برای اینکه
هر بار نگاهم میکرد
چیزی از من
در قابهایش
جا میماند
او را بوسیدم
در نقاشیای
که هیچوقت تمام نشد
و عشقمان
در گوشهای
با رنگی که هیچ نامی نداشت
جاودانه شد
---
تعریف تکهمسُرا:
یعنی یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی. مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.
تکهمسُرا: «رنگی که نامی نداشت»
در قابِ بینام
اشکم را کشیدم
تا تو را
فراموش نکنم