شعر سپید «رد پای آینه؛ در آستانهی هیچ و بازتاب» در فرم فراپدیدارگرایی بیکران، روایت لرزش هستی، خاطرهی نادیده و بازتابهای ناپایدار را در دل آینه و زمان بازآفرینی میکند. اثری با تحلیلهای فلسفی و هستیشناسانه.محمدرضا گلی احمدگورابی

در نگاه آینه،
نه تصویر،
بلکه لرزشِ هستیست
که خود را
در آستانهی ادراک
بازتاب میدهد.
زمان،
سایهای نیست
بلکه تپشیست
که بر چهرهی پدیدهها
میلغزد
بیآنکه بایستد.
رد پاها،
نقشهاییاند
بر پوستِ ناپایدارِ واقعیت
که هر قدم،
نه عبور،
بلکه مکثیست
در مسیرِ فراموشی.
دیوارها،
نه شنوا،
بلکه حافظهی فشردهی سکوتاند
و سقفها،
تنفسِ متراکمِ معنا
در فضای بینام.
زمین،
نه حامل گذشته،
بلکه لایهایست
از بازتابهای بیصدا
که در هر ترک،
جهانی فرو رفته است.
ما،
نه عابر،
بلکه پدیدهای در حالِ تفسیر
در میان خطوطی
که با نورِ نادیده
نوشته شدهاند.
هر نگاه،
نه پنجره،
بلکه گسستِ لحظهایست
از پیوستگیِ بیمرز
و هر سکوت،
نه فریاد،
بلکه بازتابِ ناتمامِ هستی
در آینهی هیچ.
در انتهای این سفر،
نه مقصد،
بلکه بازگشت به نقطهایست
که هرگز ترک نکرده بودیم
و رد پای آینه،
تنها نشانیست
از حضوری
که هرگز دیده نشد.
«تکهمسُرا»
آینه،
نه بازتاب، که خودِ پدیده است؛ در آستانهی هیچ، ما را مینگرد.
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد