شعر سپید «در شانهی شب، صدای گمشدهی عشق» با نگاهی فلسفی، روایت تنهایی، خاطره و عشق گمشده در دل شب را بازآفرینی میکند.محمدرضا گلی احمدگورابی

سایهی شب،
بر شانهام نشسته
و باد،
با دستهای سنگینش
خوابِ خاموش درختان را
بهم میریزد
مثل خاطرهای
که ناگهان
از ذهن جهان میافتد.
تو کجایی؟
پرسهزنِ کوچههای درهمشدهی خاطره
همانجا
که عشق،
مثل تکهای سفال شکسته
زیر پای عابران
گم شده است
بیآنکه کسی
دنبال تکهی گمشده باشد.
من،
از زخمهای ناپیدای جهان
سخن میگویم
از دلهای عبوس
که در تنگنای معنا
نفس میکشند.
و کلمات،
چون باران
روی شیشهی چشمهایت
میریزند
بیآنکه دیده شوند
اما حس شوند
در عمقِ بیصدا.
این شعر،
هم صدای سکوت است
هم فریاد بیاثر
بر دیوارهایی
که سالهاست
گوش ندارند.
رازیست
که در واژهها گم شده
و در شب،
دوباره
زاده میشو
د
مثل نوری
که از دل تاریکی
سر برمیآورد.
«تکهمسُرا»
در شانهی شب،
راز عشق هنوز نفس میکشد، بیآنکه کسی بشنود.
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.