شعر سپید «جهان بیفهم؛ آواز پشت پنجرهها» با نگاهی سوررئالیستی، اگزیستانسیالیستی و فلسفی، روایت شبهای بیقرار و انسانهایی است که در جهان بیمعنا، به دنبال خویش میگردند.محمدرضا گلی احمدگورابی

شب،
آرام نمیگیرد
و خیابان،
در نور زرد چراغها
خودش را
تا مرز فراموشی
کش میدهد.
مردی پشت پنجره،
با دستهایی در جیب
میخندد
نه از شادی،
که از خستگیِ روزهایی
که هیچوقت
به جایی نرسیدند.
از دور،
صدای ساز میآید
کسی در تاریکی
به دیوارهای شهر
آواز میدهد
و سایهای
روی زمین افتاده
به دنبال چیزی میگردد
که گم شده است
در ازدحامِ بیمعنا.
آدمها،
با لباسهای مرتب
پشت میزهای بلند
با لبخندهایی قفلشده
فکر میکنند
بازی را خوب بلدند
بیآنکه بدانند
صحنه،
جای دیگریست.
پشت صحنه،
دستهایی بیصدا
کفشها را جابهجا میکنند
و باد،
در کوچهها
اخبار فردا را
بیهیاهو
جار میزند.
یکی میخندد،
یکی میرقصد،
یکی خودش را
فراموش میکند
و جهان،
در همین لحظه
میچرخد
بیآنکه چیزی را
بفهمد.
«تکهمسُرا»
جهان میچرخد،
بیآنکه بداند ما از کجا آمدهایم.
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.