شعر سپید «از خاکستر شب، آواز فردا» با نگاهی فلسفی، روایت مقاومت و امید در دل تاریکی را بازآفرینی میکند.محمدرضا گلی احمدگورابی

بر زخمهای خاموش،
بوسهی باد مینشیند
و در راههای تاریک،
نوری بیزاد
به جستجوی معنا
قدم میزند.
دیروزها،
در مشتهای پینهبسته
فرداها را
در چشمهای بیخواب
نقاشی میکنند.
قصههایی رنگی
در جهان چشمبسته
میرقصند
بیآنکه دیده شوند.
پینههای دست،
سرود صبرند
و گامهای لرزان،
طنین شوقی
که از دل سنگ
برمیخیزد.
آفتاب،
از گلوگاه آهنین
حصار یأس را
میشکند
و نگاههای بیپناه
در تندباد شب
میدرخشند.
دیوارها،
رؤیا را زمزمه میکنند
و زمین،
نفس میکشد
بیریا.
چرخدستیها،
آواز غریبی را
در نبض کوچهها
مینوازند
و ریشههای امید،
در سنگ زاده میشوند.
شانههای خمیده،
کوهی بلندند
و دستان تهی،
جهانی پر از پند را
در آغوش دارند.
شب اگر بتازد،
و سحر اگر گریزد،
چشمهای بیدار
فردا را
با نورِ بینام
میسازند.
از خاکستر شب،
پرندهای نو
در باد میچرخد
به سوی جستجو.
سایهها اگرچه بل
ندند،
نوری از میانشان
میجوشد
پر سوز،
پر معنا،
پر از زندگی.
«تکهمسُرا»
از خاکستر شب،
فردا آواز میخواند، بیآنکه نامی داشته باشد.