شعر سپید،«آینهای که آغاز را دید» تلفیقی از شعر سپید، موسیقی مینیمال و احساسات عمیق است؛ سفری صوتی به لحظهای که عشق، زمان را متوقف میکند. این قطعه با الهام، تجربهای شنیداری فراموشنشدنی خلق میکند.محمدرضاگلی احمدگورابی

در آغاز،
نه نوری بود،
نه تاریکی
فقط صدای گامهایی که هنوز نیامده بودند.
من،
در خواب کسی که هرگز ندیدهام،
بیدار شدم.
او
با چشمانی از جنس آینههای شکسته
به من نگاه کرد،
و گفت:
«تو را پیش از بودن، دیدهام.»
درختی از استخوانهای پرنده
در دل کویر رویید،
و هر برگش
نامی بود که فراموش کرده بودم.
دیدار،
نه در لحظهٔ رسیدن،
که در شکاف زمان گمشده اتفاق افتاد
جایی میانِ رؤیای من و رؤیای او.
آغاز،
نه تولد بود،
نه مرگ،
بلکه تکرار بیپایان یک نگاه
که جهان را از نو میساخت.
و من،
در آینهای که او به دست داشت،
خودم را دیدم
نه آنگونه که بودم
،
بلکه آنگونه که میتوانستم باشم.
«تکهمسُرا »
در آینهای که او به دست داشت / خودم را دیدم، بیخود
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.