«شعری نوستالژیک و عاشقانه با عطر پاییز، کوچههای روستا و خاطرات کودکی؛ سفری شاعرانه به بوی نان تازه و غروبهای بیریا.»از محمدرضا گلی احمدگورابی

کوچهها بوی غروب کودکی را میدهند
آسمانها نیز گاهی آشنایی میدهند
بادها از لابهلای شاخهها آرامآرام
قصههای رفته از فصل جدایی میدهند
سنگفرش خیس، عطر پاییز و صدای برگها
در دل شبهای سردم روشنایی میدهند
چشمهای رهگذربر آن غبار خاطرات
لحظهای کوتاه وآنی، حس آشنایی میدهند
بر لب رود قدیمی، موجها با خندهها
یاد روزی دور و شورو بی ریایی میدهند
هر غروب از پشت بام خانههای بیصدا
بوی نان و عشق و شعرِ روستایی میدهند