اعجاز پرواز، شعر محمدرضا گلی احمدگورابی

در من کسی شبیه تو آواز میکشد
با زخمههای خاطرهاش ساز میکشد
هر شب به خواب میروم از شوق دیدنت
اما دلم تو را به چه اعجاز میکشد؟
در کوچههای شعر، تویی بیت آخرم
هر مصرع از تو رد شده و باز میکشد
چشمان توست پنجرهی روشن خیال
هر لحظه نور تازه به پرواز میکشد
لبخند توست فصل شکوفایی دلم
با هر نسیم، مرا به آغاز میکشد
در من غروبی از تو طلوعی دوباره است
خورشید عشق را به چه ابراز میکشد؟