شعری اخلاقی و اجتماعی برای دوستداران شعر و ادبیات فارسی.محمدرضا گلی احمدگورابی

ماه شد همراز شبهای نهان
نغمهای برخاست از عمق زمان
دست بیداری به رؤیا بسته شد
در گذر از موجهای بی مکان
باد میرقصید در آغوش کویر
خاک آواز می داد از امید بینشان
دشتها لبریز از شادی دور
نغمهای در سایههای بیکران
چشمهای جوشید از اندوه صبر
سنگها نجواکنان در جادهها
رازهایی در سکوت شب نهان
روشنی، پژواک، طوفان صدا
در دل شب نور آتش شعله زد
سایهها خاموش از آن شور بلند
چشمها آغشته شد با چشم تو
بغض شب در آسمان رنگی فکند
در افق دریای رنگی بیقرار
کشتیای از شوق در امواج دور
ساحلش آرام شدبایک امید بی زوال
در نگاهش قصهای از صبح نور
بر فراز کوه، آوای زمان
برگها در پیچ باد بیقرار
سایهها در هم تلاطم میکنند
نور دل در دست شبهای نزار
رازها را بادی از فردا گریزان می کند
میوزد امید در دستان خاک
دستهای شب رها از درد و غم
صبح را بنگر که میآید سبک
راهها گسترده از اشک نزار
موجها در بستر اندیشهاند
قصهها پیچیده در گرداب نور
هر صدا پژواک اندوه بلند
باد میآید زدوران یقین
می رسد از بام شب آواز نو
نور بیداری به شب راهی گشود
صبح را بنگر که میتابد ز تو
در گذر از لحظههای بیقرار
نور میتابد به عمق انتظار
باد میآید ز بیداری دور
قصه را با خود به فردا میبرد
شاخهها رقصان ز شور آسمان
ریشهها در قلب خاکی بیغبار
ابرها در هم تنیده از امید
چشمهها آغشته از اشک بهار
شب ز اندوه فروخورده رهید
بسته از کابوسهای خامشی
موج میکوبد به صخره بی قرار
میتپد دل در سکوت بیدلی
در مسیر روشنی گم کرده راه
سایههای شب به راهی تازه رفت
باد میخواندطلوعی جاودان
نور را می آفرینداز دل شب های تار
هر ستاره روشنی را بوسه زد
ماه را در آغوش فرداها نشاند
آسمان سرشار از شعری بلند
صبح را لبخندی از امید داد
در طنین موجهای بیقرار
نغمهای جاری ز شور لحظهها
پردهی شب در سرودی تازه سوخت
راز ما در آسمان بیادعا
برگها در پیچ راهی تازهاند
بادی از فردا در این صحرا وزید
چشمهای لبریز شداز نور ماه
دشتهااز نور نو آبستن اند
پنجهی رؤیا به بیداری رسید
قصهای از روزگار بیغبار
جادهها گسترده از مهر و سلام
صبح را بنگر که میتابد هزار
پنجره بگشا طلوعی دیگر است
میزند بر بام شب انگشت تو
عطر بیداری به شب راهی گشود
صبح را بنگر که میتابد ز تو