شعر مرگ نخ ها ،محمدرضا گلی احمدگورابی
"نخها پاره شدند
و سکوت، از بند انگشتان افتاد
عروسک، بیحرکت
در آغوش تاریکی، خوابید
کسی نبود که لبخندش را بکشد
یا بغضش را بالا بیاورد
کسی نبود که بگوید: «بازی تمام نشده»
و پرده را کنار بزند
عروسک،
در گوشهی صحنه،
به دیوار سکوت تکیه داده بود
نه صدایی،
نه نگاهی
فقط خاطرهای از دستی که دیگر نیست
عروسک،
به آسمان خیره شد
شاید دستی از بالا
دوباره او را بجنباند
اما آسمان،
پر از سکوت بود
و نخها،
مثل رگهای بریده،
روی زمین افتاده بودند
کسی نمیدانست
که عروسکها هم دلتنگ میشوند
وقتی کسی برایشان نمینویسد
عروسک، به مرگ بیصدا ایمان آورد
وقتی صدای قدمها دیگر نیامد
و نور صحنه، برای همیشه خاموش شد
انگشتان بیجان،
آخرین فرمان را ندادند
و نخها، بیجهت در باد لرزیدند
عروسک، به یاد نمیآورد
آخرین جمله چه بود
فقط میدانست
که دیگر کسی نیست
مرگِ عروسکگردان
مرگ نمایش نبود
مرگِ خود عروسک بود
مرگ هر «اگر» و «شاید»
حالا،
صحنه، بیصداست
و تماشاگران،
به جای کف زدن،
اشک میریزند
عروسک،
در تابوتی از چوب خاطره
برای همیشه خوابیده است"
