پاییزی به رنگ اندوه، شعری سپید با تصویرهایی چندلایه؛ از برگِ آخرین اعتراف تا خیابان خیسِ بیپرنده. تجربهای موجز و عمیق از ایستادن در میانهی فصلِ رفتن.ازمحمدرضا گلی احمدگورابی

پاییزی به رنگ اندوه
افتاد
بر شانهی باد،
برگِ آخرین اعتراف.
کوچه
بیصدا
دهان بست به نامِ پرندهای که برنگشت.
باران
از پلکِ پنجره
لغزید
به قابِ عکسی که سالهاست
چشم نمیبندد.
درخت
ایستاده مُرد،
بیآنکه برگها
به خاک اعتراف کنند.
و من
در میانهی خیابانِ خیس
به رنگِ تو
پاییز شدم.
«تکهمسُرا» : پاییزی به رنگ اندوه
برگ
بر شانهی باد
آخرین اعترافِ درخت.
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.