شعر سپید «شطرنج خون و لبخند» در فرم فراپدیدارگرایی بیکران، با استعارههای چندلایه، تناقض دوستی قاتلان و حافظهی فراموشکار تاریخ را بازتاب میدهد. اثری اجتماعی.محمدرضا گلی احمدگورابی

جهان،
شطرنجیست از خون و لبخند.
سربازانی که دیروز،
شاه را سر بریدند،
امروز در سایهی یک میز
نان را تقسیم میکنند.
دوستیشان،
پلِ ساختهشده از استخوانها،
که بر رودخانهی فراموشی
کشیدهاند.
مرگ،
در جامِ شراب میرقصد،
و قاتلان،
به سلامتیِ زندگی
مینوشند.
سایهها،
بر دیوارِ تاریخ،
چهرهها را عوض میکنند،
اما چشمها،
همان عطشِ قدرت را
بازتاب میدهند.
ما،
تماشاگرانِ بیپناه،
در آیینهی این تناقض،
خویش را میبینیم:
قربانیانی که گاه،
به قاتلانِ خود لبخند میزنند.
تکهمسُرا
جهان،
بازاریست که مرگ و دوستی، در یک سکه ضرب میشوند.
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.