شعر سپیدی نو با محوریت زیباییهای زبان فارسی،تجربهای چندلایه از تصویرسازی و فرم که مرزهای شعر معاصر را گسترش میدهد.محمدرضا گلی احمدگورابی

در خواب،
حروف از دهانم بیرون میریزند
مثل ماهیهایی که آب را به یاد میآورند.
زبانم،
شاخهایست که پرندگانِ بینام
روی آن آوازهایی میخوانند
که هنوز در هیچ کتابی نوشته نشدهاند.
هر واژه،
پنجرهایست که به درونِ من باز میشود
و در آن،
مادرم با روسریِ آبیاش
آفتاب را به نان تازه میپیچد.
در کوچههای گِلیِ کودکی،
باد، بوی انار را به خانه میآورد
و من،
با هر هجای فارسی،
یک پله به سمت آسمان میروم.
اینجا،
زبان، فقط ابزار گفتن نیست؛
ریشهایست که در خاکِ جانم میپیچد
و هر بار که میخوا
هم سکوت کنم،
گل میدهد.
«دهانِ رودخانه، واژه میزاید»
«تکهمسُرا»
«هر هجای فارسی، یک پله به سمت آسمان است.»
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.