غزل«سرگشتگان نور» با زبانی نمادین و پرتصویر، روایتگر دلهای عاشق و بیقرار در مسیر شوق و جنون است. از بلبل و زلف یار تا پروانه و ویرانه، هر بیت تصویری از رهایی، سوختن و افسانهسازی در جهان عاشقی است. محمدرضا گلی احمدگورابی
بر مدار شوق میچرخد دل آوارهای
سوخت از اندوهِ یاران، عاشق بیچاره ای
نغمهخوان در باغ بلبل، هر گلی هم مست راز
هر یکی محو تماشای رخ دیوانهای
گر به زلفی دل سپردم، عشق معذورم بدار
مرغ سرگردان رود جایی که باشد دانهای
در مسیر عشق گر بیباك و بیپروا شدم
پیش رویت سوختم، همچون پر پروانهای
پادشا در کاخ آرام و دلی آسوده داشت
هر گدایی جان دهد در کنجِ یک ویرانهای
خانهای گر نیست بر کوی خراب آبادِ ما
لیک هستم صاحب قلب رخ جانانه ای
عاقلان بند گران بر پای شوریده نهند
یار اگر بگسست این زنجیر، گردد شانهای
این جنون تنها نه مجنون را سزاوار آمدست
باش تا پیچد ز ما هم در جهان افسانهای
تک همسرا:
دل به شوقی بستهام، بیراه و بینام و نشان
میروم تا نور باشد، گرچه در شب بیزمان
#محمد_رضا_گلی_احمد_گورابی