شعر دو سایه و یک راه ناتمام ، روایتی عاشقانه و نوستالژیک از رفتن، خاطره و ماندن در جان است؛ با تصاویری از باغ، پنجره، مه و صدای گامها

ای آشنای رفته تویی در هوای من
عطرت نشسته است به باغ صدای من
از روی پله های قدیمی که می روم
هر شب صدای پای تو را هدیه می برم
میروید از عبور تو گل روی خاک سرد
من از تو جز نگاه مهربانی ندیده ام
آن خندههای گرم تودر گوش خانه ماند
چون عطر و بوی تو بر شانه های باغ
یک عمر میگذشت و تو همپای من شدی
در پیچوخم حادثه ای همتبار من
هر شاخه زیر باد که خم گشته ناگهان
انگار شانههای تو افتاده یاد من
با رفتنت چه زود زمستان به خانه ریخت
اما نوای گام تو از باغ دل نرفت
گاهی کنار پنجره مه روی شیشه ها چنان
تصویر خندههای تو پیداست در نگاه من
از ماجرای عمر همین مانده یادمان
یک خاطره، دو سایه و یک راه ناتمام
ای رفته از کنار من و مانده در وجود
با من بمان، به وسعت یک عمر آرزو
مرگ از تو جز تن خاکیات را نبرده است
تو زندهای به خاطره و ریشه های من،
در جان من،
به شعر های من و این صدای من