«شعری سوررئال و فلسفی درباره مرز باریک میان خرد و جنون، جایی که واژهها بر پوست منطق خط میکشند و رؤیا از دل کاغذ میچکد. سفری شاعرانه به سکوت، بینامی و پرسش از معنای بودن.کتاب جنون،خرد سوررئالیسم دوست ارجمند جناب دکتر رحمان کاظمی بهانه ای شد برای سرودن این شعر » محمدرضا گلی احمدگورابی

دفتری،
بر میز سرد شب
بیخواب.
صفحهها،
چشمهایی
بیپلک،
که جهان را
در سکوت کاغذ
میبلعند.
شاعری،
با تیغ واژه،
بر پوست منطق
خطی کشیدهست،
خطی که از آن
خون رؤیا
میچکد.
فرای واقعیت،
نه پرنده،
نه قفس،
فقط سایهای
که از دیوار ذهن
به کهکشان
گریخته.
جنون،
در قابِ خرد،
مثل ماهی
در آینه،
که هر بار
به سمت خود
شنا میکند
و باز
غرق میشود.
و ما،
بینام،
بیجهت،
در راهروهای بیانتها،
با صدای ورق خوردن جهان.
با صدای ورق خوردن جهان،
دفتر جنون،
در من
زایشی بینام،
بیجهت،
مثل شکفتن سنگ
در خواب دریا.
و ناگهان،
صدایی از آینده:
«آیا بودن،
جز تکرار نبودن است؟»