غزلی عمیق و اندوهبار از محمدرضا گلی احمد گورابی، با تصویرسازی شاعرانه از تنهایی، غربت شهری و تمنای رهایی. این شعر با زبانی لطیف و موسیقایی، دل هر مخاطب عاشق شعر را میلرزاند. مناسب برای علاقهمندان به شعر معاصر، فلسفی و اجتماعی.

در خلوت خاموشم، پژواک کسی پنهان
چون شمع فروزان شد، در باد شب باران
این خانه و این منزل، در راه بیپایان
چون قایق بیلنگر، در موج غم طوفان
دیگر نشوم پیدا، در آینهی لرزان
چون شاخهی بیبرگی، آغاز مه آبان
در کوچهی تنهایی، با خستگی و ترسان
آن رهگذر تنها، آمد سوی این سامان
هر قطرهی بارانی، تکرار من است انگار
در پنجرهی دنیا، با زمزمهی یاران
ای دست رهاییبخش، ای همدم بی برهان
برگیر مرا از شب، از سایهی این زندان