«شعری مدرن و خیالانگیز با تصویرسازیهای عمیق از دشت، سنگ، آب، و شهر. در این قطعه، طبیعت با زبان استعاره سخن میگوید و پرندهای از مدار آهن و دود، منظرهها را نادیده میگیرد. مناسب برای علاقهمندان به شعر تصویری، نقد زیستمدرن، و زیباییشناسی طبیعت در ادبیات فارسی.»از محمدرضا گلی احمدگورابی
در دشتِ بینام،
گیاهان، شانههایشان را به نسیم سپردهاند
و خوابِ رنگهای ناشنیده را میبینند.
پشتِ افق،
تنههای سنگی،
چون پیرانِ خاموش،
رازهای خاک را در جیبهای عمیق خود پنهان کردهاند.
رگِ آب،
با سنجاقهای آبیِ ماه،
به گیسوانِ زمین آویخته است.
هیچیک از این منظرهها
در چشمِ پرندهای که از مدارِ آهن و دود میآید
جایی ندارد.
و شهر،
کاسهای واژگون از فلز و خاطره است
که بر پیشانیِ سیاره جا مانده.
