شعری سپید سرشار از تصویرسازی، نمادگرایی و احساسات عمیق، مناسب دوستداران شعر نو و تحلیل ادبی. از محمدرضا گلی احمدگورابی

درختی
در من نفس میکشد
با برگهایی
از خاطرات گمشده
ریشهاش در خوابهای
مادرم پیچیده
و تنهاش از واژههاییست
که هرگز گفته نشدند
ابرها ،
از چشمانم عبور میکنند
و باران،
زبانِ فراموششدهی
من است
در کوچهای
که هیچگاه وجود نداشت
با کفشهایی
از جنس رؤیا راه میروم
زمان،
پرندهایست که در
قفسِ ذهنم آواز میخواند
و هر لحظه،
انحنای تازهای از بودن را میسازد
من،
واژهای هستم
که از دهانِ سکوت افتاده
و جهان،
شعریست که خودش را نمیفهمد
در آینه،
خودم را نمیشناسم
اما لبخندم،
به تمام زبان ها
ترجمه میشود
و شعر،
تنها راهِ بازگشت
به چیزیست که هرگز نبود.
«تکهمسُرا» : «درختی که در خواب مادرم ریشه داشت
باران،
نام مرا از خواب صدا زد
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.