غزلی عاشقانه و فلسفی با تصویرسازیهای لطیف از زلف، بوسه، نگاه و تقدیر؛ اثری از محمدرضا گلی احمد گورابی که در آن عشق، رهایی و معنا در هم میتنند. مناسب برای علاقهمندان به شعر سپید، کلاسیک و معناگرایانه.محمدرضا گلی احمدگورابی

در عبور از زلف تو گم کردهام تعبیر را
هرچه میخوانم، نمییابم در آن تقدیر را
چشم مستت میرباید صبر دل، تدبیر را؟
بوسه هایت کرده ویران خانه ی تقدیر را
هر نظر چون آتشی در خرمن جان میزند
میگدازد در دل عاشق خم زنجیر را
بینوایم، بیپناهم، محو چشمان تو ام
اشک تو رنگین کند هر لحظه این تصویر را
خندهات چون صبح روشن می رسد بر جان و دل
من گنهکارم تو جاناعفو کن تقصیر را
این نسیمی کز سر مویت به جانم می رسد
میبرد با خویش از خاطر غم تقدیر را
عاقبت در کوی تو جان میدهم با افتخار
تا که جاویدان کنم در عشق توتفسیر را
تکهمسُرا:
در نگاهت سوختم، خاموش شد تقدیر من
بوسهات آتش فکند بر دفتر تعبیر من
تعریف«تکهمسُرا»
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی. مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.