شعر سپید «بخار معلق بر بام کلاه فرنگی رشت» با الهام از فضای بارانی رشت ،کلاهفرنگی وحس نوستالوژی ترکیبی است که با تصویرسازی حسی و ابهام چندلایه، تجربهای شاعرانه و نو خلق میکند.ازمحمدرضا گلی احمدگورابی

خیال خام چای عصرانه
در بخار باران،
از پنجرههای کلاهفرنگی
به بوی خیس چوب میچسبد.
پرندهای که از دهان فنجان پر میکشد
در آسمان مهآلود رشت
به شکل واژهای نیمهجان
بر شاخهی خیابان مینشیند.
ساعت،
با عقربههای خیس،
به عقب میچرخد
و من،
در قند حلنشدهی نگاهت،
به کودکی برمیگردم
که هنوز نمیداند
چای،
چگونه میتواند
یک شهر را خواب کند.
«تکهمسُرا»:«بخار معلق بر بام کلاه فرنگی
#«خیال خام چای عصرانه در کلاهفرنگی رشت»
تعریف«تکهمسُرا»:
یک قطعه ی کوتاه، مستقل، اما همنوا با یک شعر یا اثر اصلی.
مثل یک بند، یک تصویر، یا یک جملهی شاعرانه که با شعر اصلی همحس است، ولی خودش هم میتواند بهتنهایی بدرخشد.