سفر اول
دل شکسته از جهانم رو به جانان کردهام
در هوای کوی او ترک دو سامان کردهام
نالهام هر شب ز دل برخاست با یاد رَخش
چون نسیم صبح، دل را سوی باران کردهام
هرچه دیدم غیر او، نقش خیال و سایه بود
خویش را در راه دل چون پاکبازان کردهام
راز دل با یاد او گفتم به خلوتهای شب
چشم را در هجر او گریان و نالان کردهام
سایهام افتاده بر درگاه مهر بیکران
خویش را سرباز کویش مست و حیران کردهام
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
سفر دوم
در تجلیِ رَخ او، جان حیران میرود
نور چشم دل، همی با راز پنهان میرود
وه چه رخشان است رویش ، کز دل و جان میبرد
هر نظر با روی او، بی پرده از جان میدرد
در سکوتِی مرغ دل، تا بیکران آسمان
هر نفس با نغمه ای تا اوج عرفان میپرد
چشم دل چون باز شد، بیند در آیینه راز
سایهای را نور حق، گویی به پایان میبرد
در طوافِ جلوهاش، دین و دلم حیران شود
عاشقان را این سفر، تا سوی جانان میبرد
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
سفر سوم
ازتجلی بازگشتم با دلی روشن ز نور
در میان خلق آمد، با نگاهی پر ز شور
هر نگاهی آشنا شد با دل آگاه من
رازها را باز گفتم، بینیاز از هر حضور
در سکوت شب شنیدم بانگ هستی را بلند
هر صدا شد آیتی از لطف یزدان با سرور
دستها را سوی مردم با محبت باز کرد
هر قدم شد جلوهای از مهر بیحد و غرور
چشم دل را باز کردم بر جمال بینقاب
در دل هر ذره دیدم جلوهای را زان ظهور
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
سفر چهارم
هر کجا رفتم، خدا را دیدم از چشم نیاز
خلق را با مهر دیدم، در دل شبهای راز
در دل آیینهها، دیدم جمال بینقاب
هر نظر شد جلوهای، از آن حقیقت درمجاز
نغمهی هر لب دعا بود و نوا آوای عشق
در سکوت کوچهها، بارید شوقِ سوز و ساز
دستهای خسته را دیدم، پر از نور امید
در دل هر رنج، میتابد نگاهِ بیمجاز
بازگشتم با دلی روشن، به سوی اهل دل
تا شوم آیینهدار عشق، در دنیای راز
