در تاریکی آرام نیمهشب، جایی میان خواب و بیداری، واژهها بیصدا از ذهنم عبور میکردند؛ گاه مثل نسیم، گاه مثل خنجر. آنها را نمینوشتم برای ماندن، بلکه برای رهایی. استوریهایم، نه برای دیدهشدن، بلکه برای دیدهشدنِ درون بود.این استوری ها، حاصل سالها زمزمهی شبانه است؛ قطعاتی کوتاه، گاه یک بیت، گاه یک نفس، که در لحظهای خاص سروده شدند و در حافظهی دیجیتال جا گرفتندوکم کم تک همسرا متولد شد.اکنون، آن لحظهها را از قابهای زودگذر بیرون کشیدهام تا ماندگار شوند. «استوری به وقت نیمهشب» نه فقط مجموعهای از اشعار مینیمال، بلکه دفترچهی زمزمههای روح است؛ برای آنهایی که شب را میفهمند، سکوت را میشنوند، و با واژهها نفس می
کشند.محمدرضا گلی احمدگورابی

هر طلوع آینهای است که ما را دوباره از هیچ میسازد
شب، تنها زمانیست که واژهها راست میگویند.
از خاکستر شب،فردا آواز میخواند، بیآنکه نامی داشته باشد.
دانستن،اگر راهی نسازد، فقط دیواریست میان ما و روشنایی.
تاریخ کتابی ست که قهرمانانش بی نام مانده اند
پرنده ای نبودفقط صدایی بود که در قفسِ معنا
بیبال پرواز کرد»
هر طلوع،آینهایست که ما را دوباره از هیچ میسازد.
نه هر صدایی نشانه حضوراست و نه هر خاموشی نشانه نبودن
گاه هم باید نشستن، در سکون لحظهها
تا بیابی خویش را گم، در نگاهِ سایهها
گاهی باید ایستاد، نگریست بیکلام زیست...
خاک،کتابیست که هر دانه، فصلی تازه مینویسد.
باد،کتابیست بیصفحه، پر از روایتهای نادیده.
هر ذره آینهای است که جهان را بی صدا بازتاب میدهد
هر طلوع آینهای است که ما را دوباره از هیچ میسازد
مرزها تنها سایههایی بر دیوار ذهناند نه بر افق جهان