ویرگول
ورودثبت نام
محمدرضا گلی احمد گورابی
محمدرضا گلی احمد گورابیمتولد ۱۳۴۶رشت /
محمدرضا گلی احمد گورابی
محمدرضا گلی احمد گورابی
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

«از خاکستر تا بهار: غزلی در ستایش امید و یاد حزین لاهیجی»

تضمینی از حزین لاهیجی درغزلی نو ونابرابرکه در آن از دل اندوه، امید می‌جوشد و از خاکستر خاموش، چراغی روشن می‌شود. شعری فلسفی، عاشقانه و اجتماعی که در ساحل رامسر پاییز ۱۴۰۴ سروده شده است.محمدرضا گلی احمدگورابی

«از خاکستر تا بهار: غزلی در ستایش امید و یاد حزین لاهیجی» محمدرضا گلی احمدگورابی
«از خاکستر تا بهار: غزلی در ستایش امید و یاد حزین لاهیجی» محمدرضا گلی احمدگورابی

«پس از ما تیره‌روزان روزگاری می‌شود پیدا 

قفای هر خزان آخر بهاری می‌شود پیدا »

به دشت خسته‌ی دل، عاقبت باران فرو ریزد

ز ابر تیره‌ی اندُه، خزانی می‌شود پیدا 

ز خاکسترنشینان، شعله‌ای برمی‌جهد ناگه 

که در ظلمت‌سرای شب، شراری می‌شود پیدا 

ز خون دل اگر صد داغ بر جان‌ می نشیند باز 

برای زخم‌ها روزی دوایی می‌شود پیدا 

به هر ویرانه گر امید را فانوس بفروزیم 

میان تیرگی‌ها هم، سواری می‌شود پیدا 

ز کار عاشقان، گر بگذرد طوفان بی‌رحمی 

به هر سو از غبار عشق، یاری می‌شود پیدا 

ز دل چون بگذرد اندوه، نوری می‌دمد آرام 

میان پرده‌ی شب‌ها، نهاری می‌شود پیدا 

نسیم از دوستداران می‌برد پیغام مشتاقان

که در ویرانه‌ی دل‌ها، هَزاری می‌شود پیدا 

به هر اشکش فروغی هست، گرچه تلخ و بس خاموش  

ز ژرفای همین دریا، نگاری می‌شود پیدا 

اگرچه خاک ما خاموش و بی‌فریاد می‌ماند 

ز خاکستر، چراغی، یادگاری می‌شود پیدا 

جهان گر در سکوت خویش ما را بی‌صدا دارد

ز آوای دل انسان، نوایی می‌شود پیدا

درون هر غروب تیره، رازی مانده پنهانی 

که با صبر سحرگاهی، قراری می‌شود پیدا

تک همسرا

دل عاشق همیشه سوی معشوقی گریزان است

زخاک پاکبازان هر دم آوازی شود پیدا

امید
۲
۰
محمدرضا گلی احمد گورابی
محمدرضا گلی احمد گورابی
متولد ۱۳۴۶رشت /
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید