شعر سپید با الهام از تصویر انتزاعی؛ عبور ابر، تضاد رنگها، و پایانی سرشار از امید. تجربهای شاعرانه و فلسفی از مسیر درونی.محمدرضا گلی احمدگورابی

ابر از من عبور کرد
بیآنکه ببارد،
بیآنکه بپرسد
آیا هنوز
تشنه ام.
شاخهها
به رنگ زخم پیچیدهاند،
و نور
مثل دروغی شیرین
از دور میتابد.
من
در میان دو سوی بیزمان
با سایهای که مرا نمیشناسد
قدم میزنم.
اما در انتهای راه
جایی که رنگها
از حافظهی تاریکی جدا میشوند،
ابر
برای لحظهای
میدرخشد،
و من
میفهمم
که امید
همیشه بیصدا میرسد.