دیشب به گذشته فکر میکردم... دو سال گذشته زندگی تقریبا متفاوتی داشتم... در شهر دیگه ای زندگی میکردم و بعد از مدتی به دلیل تغییر شرایط ترجیح دادم نقل مکان کنم... این شهری که الان زندگی میکنم خیلی با قبلی فاصله نداره اما شرایط زندگی من خیلی عوض شده... اونموقع ها هم مثل همیشه، اتفاقات و شرایط قشنگی رو تجربه میکردم اما اتفاقاتی هم میافتاد که باب میلم نبود...
هیچوقت فکر نمیکردم این حرفو بزنم اما...دلم برای اون روزها تنگ شده... برای چیزایی که اونجا تجربه میکردم... روزمرگیهایی که اونجا داشتم... جاهایی که اونجا میرفتم....
فکر میکردم اون شرایط تا ابد ادامه پیدا میکنه و فقط یه اتفاق جادویی میتونه منو از اون شرایط بیرون بیاره... خیلی نشخوار فکری داشتم.... خیلی حرص میخوردم... خیلی نگران بودم... نگران آینده.. نگران اینکه چی قراره بشه...من موفق میشم؟...نکنه در آینده گرفتار اتفاقات تلخی بشم؟... اما... اگر میتونستم به خودم در گذشته حرفی بزنم میگفتم:
آروم باش... یه نفس عمیق بکش... خونسرد باش... اشتیاقتو از دست نده... لذت ببر از امکاناتی که تو این موقعیت داری... لذت ببر از تجربه هایی که فقط تو این سن، تو این مکان و تو این لحظه برات اتفاق میافته... این لحظه ها هیچوقت قرار نیست تکرار بشه... تو هیچوقت نمیتونی دوبار یک لحظه رو تجربه کنی...
حتی اگر اون لحظه حس میکنی خیلی خسته ای و دیگه نمیتونی ادامه بدی...باز هم ادامه بده... قراره دلت برای زندگی ای که الان داری تنگ بشه....تلاش کن...همیشه باید تلاش کنی... اما نگران نباش....
چیزی که برای توئه به سمتت میاد... خدایی که تا اینجا تورو آورده، در ادامه ی راهم باهاته...
اگه چیزای سخت و عجیبی دیدی... صبر کن.. صبر کن و ادامه بده... تمام اتفاقایی که باب میلت نیستن، بخاطر تو اونجان.. اومدن تا تورو آگاه کنن.... تورو بزرگ کنن... تورو نجات بدن....

اگه حس بدی داری، بدون یه چیزی درونت اشتباهه... حسش کن... ازش فرار نکن... حس کردن حقایق زندگی شاید اولش دردآور باشه اما وقتی دست از فرار برمیداری و حسش میکنی... اونرو میپذیری... مقاومتو کنار میذاری...
اون درد تبدیل میشه به قدرت... تو دیگه اون آدم قبلی نیستی، تو بر اون غلبه کرده و رشد کردی...
حالا که شرایطو قبول کردی، میتونی تغییرش بدی... اما اول باید قبولش کنی نه انکار...
در نهایت میخوام بگم... از الانت لذت ببر... هر چی که باشه.... چون یه روز دلت براش تنگ میشه...
هیچوقت فکر نمیکردم قراره اون شرایط عوض بشه و دغدغه هایی که داشتم یه روز برام بیاهمیت به نظر برسه اما این اتفاق افتاد...
تمام زندگی همینه... تمام این دنیا همینه... هیچ آدمی تا ابد زنده نمونده و نمیمونه و منم یه روز همه چیزو رها میکنم و میرم... یه روز تمام دغدغههای امروزم خندهدار به نظر میرسه... پس چرا حرص بخورم؟ چرا نگران باشم وقتی قراره همه چیز تموم بشه و فقط یاد و خاطره ها بمونه...

حالا که اطمینان دارم این روزا تموم میشه... دیگه نگران نیستم... فقط میخوام خاطرات خوب از خودم به جا بذارم... هم برای خودم و هم برای دیگران... فقط میخوام لذت ببرم... از هنوز بیدار شدن هر روز صبح و اینکه یه روز دیگه میتونم لبخند خورشیدرو ببینم... از هنوز قدم زدن.... از هنوز لبخند آوردن روی لب آدما... از هنوز دیدن... از هنوز شنیدن.... از خیلی اتفاقا و نعمت های بیشماری که گاهی حواسم ازشون پرت میشه اما هستن... در کل، از زندگی... لبخندی که هنوز زندگی به من میزنه... باید این لبخند رو ببینم...