بچه که بودم فکر می کردم آدم ها فقط حرفی را به زبان می آورند که از درستی اش مطمئن باشند ، مثلا اگر بچه های مدرسه می گفتند مدیر مدرسه پولدارترین زن ایران هست ، من دلیلی برای باورنکردنش نداشتم !!
همیشه به این حسودی می کردم که بقیه انقدر اطلاعات دارند و انقدر حرف می زنند !
احتمالا حدس زدن اینکه من بچه کم حرفی به نظر می رسیدم زیاد دشوار نیست و این در حالی بود که پدر و مادرم نظر کاملا متفاوتی داشتند .
برای همین عشقم شد خواندن و یاد گرفتن برای اینکه حرف بیشتری برای گفتن داشته باشم . اما این در حالی بود که روز به روز بیشتر واقعیت را درک می کردم ، اینکه حرفی برای گفتن داشتن با اطلاعات درست ارتباط مستقیم ندارد . آنجا این را فهمیدم که درس درک و بیان را گذراندم ! خلاصه اش این بود که تو به عنوان یک هنرمند باید هم بتوانی خوب درک کنی هم خوب بیان کنی ؛ و اینها لازم و ملزوم یکدیگرند و هرکدام به تنهایی فایده ای ندارد و حالا فهمیدم که برخی فقط بیان خوبی داشتند و برخی درک خوب ! بگذریم ، چه کنم که از کودکی با باوری اشتباه ! رشد کردم . نمی دانم چه طور باید خودم را به این خاطر تنبیه کنم ؛ ولی به خودم قول دادم از این به بعد تا جایی که می توانم حرف درستی برای گفتن داشته باشم تا هم درک قوی داشتن را حفظ کنم ( ترک عادت موجب مرض است ) هم تمام سالهای کم حرفی را جبران کرده باشم ! پس شروع می کنم .
