یقین: ایستادن در مقابل انتقاد و بیتابی در مواجهه با شواهد مبنی بر تضاد. «شک نداشتن» مهمتر است از حق بودن. نیاز به اثباتِ قدرت و تداوم، معمولا دست و پای ما را میبندد. به ویژه در جهانی با اطلاعات جدید و بینشهای پی در پی.
دقت: آگاهی از اینکه برآیند ادعاهای فعلی، معیاری برای سنجش خِرَد ماست؛ به این معنی که ادعاهای ثابت نشده باید به محض افشای حقیقت کنار گذاشته شوند. روش علمی یک فرایند است و نه یک لباس آزمایشگاهی یا یک کتاب راهنما. تغییر دیدگاه شخصی یک فضیلت است و نه یک نکته منفی.
به نظر واضح است که برای هر چیز قابل اندازهگیری، اگر واقعا مهم باشد، دقت ویژگی بهتری است از یقین. با این حال هنوز که هنوز است غریزه و رسانه ما را به سمت یقین هدایت میکنند.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/03/certainty-accuracy-and-leadership/