توضیحی کوتاه درمورد آینده تعاملات آنلاین.
جهان در حال تغییر است. سریعتر و ناگهانی‌تر از آن‌که انتظارش را داشته باشیم.
در میان این ترس و دلهره که امروز با آن روبرو هستیم، بسیاری در حال تغییر روش و برگذاری جلسات و کلاس‌هایشان بصورت آنلاین هستند.
خوشبختانه ابزارهای قدرتمند و ارزان زیادی برای انجام اینکار وجود دارند. ولی متاسفانه با ریسک ناکارآمدی و تطبیق پذیری کم آن روبرو هستیم.
دو راه پیش رویمان قرار دارد. یا اینکه سعی کنیم شرایط فعلی را بهبود بخشیم و یا همین شرایط را حفظ کنیم. شما باشید کدام را انتخاب می‌کنید؟
به‌نظر شما بهتر نیست سعی کنیم تا شرایط فعلی را بهبود دهیم؟
تصور ما از جلسات واقعی و روزمره چیست؟
اما در واقعیت چه اتفاقی می‌افتد؟
برای بیشتر کارمندان، جلسات روزمره، نفرت انگیزترین بخش کار است. چرا که بسیار طولانی، خسته کننده و مکررند. جلساتی که می‌توان آن‌ها را با یک نامه‌شخصی به راحتی جایگزین کرد.
و اما مدارس.
اگر به سیستم سنتی مدارس توجه کنیم، چیزی نمی‌بینیم جز هشت ساعت جلسه در روز که شما در بیشتر آن هیچ مشارکتی نداشته و اگر هم داشته باشید بسیار محدود.
ولی امروز شرایط تغییر کرده و به سمت مجازی شدن پیش می‌رویم.
این مجازی شدن دو حالت دارد:
پوزش مرا بخاطر خوش‌بین نبودن پذیرا باشید ولی اینطور که معلوم است بیشتر به سمت گزینه اول در حال حرکت هستیم.
چرا، چون حالا می‌توانید با بی‌حوصلگی تمام گوشی خود را چک کنید، ایمیل هایتان را ببینید و به یخچال سر بزنید.
و حالا کلاس های درس را مجازی کردیم؛ چطوری؟ با مجبور کردن دانش آموزان به چیزی که نیاز دارند. نمره و مدرک. اگر توجه نکنند نمره‌ای درکار نیست. به چه قیمت؟ به قیمت وقت و جوانی‌شان.
اما زمانیکه متوجه شدیم زیاد کسی توجه نمی‌کنند کلیکرها را ساختیم. دستگاه های مخربی که احتمالا فکر خوبی پشت‌شان بوده است اما همانند بسیاری از موارد دیگر در پروسه صنعتی شدن، به‌جای ابزار به یک سلاح تبدیل شده‌اند.
این کلیکرها چطور کار می‌کنند. اولا هر دانشجو باید با هزینه خودش یکی بخرد. درست متوجه شدید. خودتان باید برای کنترل شدنتان هزینه کنید. هر دستگاه دارای یک شناسه منحصربه‌فرد،وای-فای و جی‌پی‌اس است. هنگام شروع کلاس شما باید با استفاده از آن و با یک کلیک حضور خودتان را اعلام کنید. یک کلیک برای اعلام حضور، یکی برای اینکه ثابت کنید خوابتان نبرده و یکی برای اثبات اینکه متوجه صحبت استاد شده‌اید.
درست است، شاید بتوان از کلیکرها به عنوان ابزارهای مفید استفاده کرد. اما تحقیقات من نشان دهنده این است که هرگز این اتفاق رخ نداده است.
پس با دو مشکل روبرو هستیم:
پس راه حل چیست؟
راه حل بسیار ساده است. گفتوگو.
برای گفتوگو اول باید گوش دهید و سپس صحبت کنید. گفتوگو درها را به‌روی همه باز می‌کند.
مردم از جلسات متنفرند. اما با گفتوگو مشکلی ندارند.
مردم ممکن است مخالف آموزش باشند. اما با یادگیری مشکلی ندارند.
اگر در یک اتاق به همراه پنجاه نفر دیگر گرفتار شده و از شما خواسته باشند که تک تک، خودتان را معرفی کنید، در همان ابتدا متوجه می‌شود که قرار است یک ساعت کسل کننده را پشت سر بگذارید. هیچ‌کس به حرف های دیگری گوش نداده و تنها متنظر رسیدن نوبت خودش است.
اما در گفتوگو باید به حرف های طرف مقابل گوش دهید، در غیر اینصورت وقتی نوبت شما شود، نمی‌دانید باید چه بگویید.
گفتوگو به شما فرصت فکر کردن و شنیده شدن می‌دهد.
در گفتوگو بسیار متمرکزید، زیرا مشتاق شنیدن پاسخ طرف مقابل هستید.
درنهایت گفتوگو هم یک گزینه مانند سایر گزینه‌هاست و انتخابش با خودتان است. اما اگر این گزینه را انتخاب کردید با تمام وجود انجامش دهید.
