مردم همیشه طوری در این باره صحبت میکنند که انگار کوتاه آمدن و توافق چیز بدی است.
درحالی که ما هر روز توافق میکنیم.
حتی سرسخت ترین گیاه خوارها هم روزانه در حال کشتن موجودات ریزِ درون یک لیوان آب هستند.
هیچ اقتصاد کاملا آزاد و رها شدهای وجود ندارد؛ همینطور اقتصادی که کاملا تحت کنترل باشد.
ما هیچگاه در لبه قرار نگرفتهایم. اصلا نمیتوانیم قرار بگیریم.
حال سوالی که مطرح است این است که، کِی و چه زمانی کوتاه بیاییم و سازش کنیم نه اینکه سازش کنیم یا نه.
به این شکل بهتر به نتیجه میرسیم.