یک بیمارگونگی عمومی چیز جدیدی نیست. جامعهشناسان از جنگ جهانی دوم به بعد در مورد این موضوع در حال نوشتن هستند. البته که امروزه بیمارگونگی دیگر تنها عمومی نبوده و جنبههای خاص و مشخصی نیز پیدا کرده است.
در جهان تردید، جدایی و رنج زیادی وجود دارد. با این حال هنوز نوآوری، فرصتهای نو و افرادی با منابع کافی در دسترس قرار دارند. برای فردی که منابع کافی دارد دو چیز میتواند سد راهه زندگی سرشار از معنی او شود:
ثروت و از کار افتادگی.
وقتی غذای کافی برای خوردن، سقف بالای سر و چیزی که نیاز هست را نداریم، دیگر نمیتوان اسمش را بیمارگونگی عمومی گذاشت. این یک مورد خاص است. البته که اگر در چنین جایگاهی باشید زندگی سخت است.
از طرف دیگر بچههای لوس بهخاطر پدر و مادرشان که همه نیازهای اولیهشان را فراهم کردهاند، لوس شدهاند. وقتی افراد از تمرکز بر روی تعامل دست کشیده و دیگر با ضرورتها دسته و پنجه نرم نکنند، طبیعی است که احساس بیحوصلگی کنند.
از کار افتادگی احساسی است که میگوید دیگر جایی برای پیشرفت کردن وجود ندارد.
در لندنِ زمان جنگِ هشتاد سال پیش، غذا کمیاب بود و زندگی خطرناک. اما کسانی که از آن شرایط جان سالم به در بردند از آن به عنوان لحظهای شگفت انگیز یاد میکنند (حتی اگر شده برای یک بار).
چنین شرایطی را مقایسه کنید با نارضایتی عمومی ناشی از فرادی که به خاطر شیوه بزرگ شدنشان انتظار دارند همیشه شرایط بهتر شود و الان متوجه شدهاند که شاید اینطور نباشد.
«در مقایسه با»، پرسشی است که هر روز در محل کار و خانه مطرح میشود؛ و اگر آن چیزی که قرار است مورد مقایسه قرار گیرد دیروز باشد، متعهد ماندن دشوار میشود. معامله روزانه پیشرفت، دشوار خواهد بود.
با ورود به اقتصاد پسا صنعتی، جایی که کارِ خوب قرار است کمیاب شود، خلق فرهنگی مثبت و پویا واجبتر و ضروریتر از همیشه است.
هوشیاری حاصل از رسانه به ندرت با تجربیات (مثبت یا منفی، هیجانانگیز یا غیر هیجانانگیز) روزانه مردم هماهنگ است. همین عدم تطابق است که اغلب به عنوان ناراحتی برداشت میشود.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/05/shortages-momentum-and-the-search-for-meaning/