راههای زیادی برای پرسش و پاسخ این سوال وجود دارد. نویسندگی قبلاً نادر بود، اما اکنون، همه ما چیزی مینویسیم.
اگر کلمات خود را در یک رسانه اجتماعی قرار میدهید، ممکن است از این که بفهمید هر لحظه میتوانند ناپدید شوند، متعجب شوید. برخی از پلتفرمها اذعان میکنند که آنها مالک رابطهای هستند که فکر میکنید با خوانندگان خود دارید، نه شما. برخی دیگر تا آنجا پیش میروند که اصرار دارند میتوانند نام کاربری شما را بگیرند و در صورت تمایل آن را منتقل کنند.
کلمات (و تصاویری) که به اشتراک میگذارید میتوانند برای دادههایی که در آنها وجود دارد نیز جمعآوری شوند.
در یک سطح استعاریتر، در گفتمان اجتماعی، عادت به طوطیوار گویی در مورد صحبت کردن (و بحث کردن) آسان است. لحظهای به این فکر کنید که آیا منظورتان همان چیزی است که گفتید یا شاید به سادگی تیم خود را تشویق میکنید. اگر آنها کلمات شما نیستند، هنوز هم ممکن است مسئول بیان آنها باشید.
پیش پا افتادهتر اما مهم: اگر تا به حال از شما خواسته شد که نسخهای را امضا کنید، یک لحظه آن را بخوانید. احتمالاً اصرار دارد که کلمات شما (و حتی شباهت و شهرت شما) اکنون متعلق به شرکتی است که از شما خواسته امضا کنید. من پیوسته امتناع میکنم و از اینکه آنها تعجب میکنند که من سند قانونی را جدی میگیرم تعجب میکنم.
کلمات میتوانند ذهن را تغییر دهند، فرهنگ ما را بسازند و تأثیر بگذارند. آنها فقط زمانی کار میکنند که ما آنها را به اشتراک بگذاریم، اما هنوز هم متعلق به ما هستند.