در زمانهای قدیم، شرکتها صندوق پیشنهادات و انتقادات داشتند. موضوعی که دیگر به خاطرات پیوسته اما، این ایده که یک کارمند بتواند بهصورت ناشناس پیشنهاد یا انتقاد خود را به گوش مدیر برساند، اولین قدم در برقراری تعامل است. برخی شرکتها حتی فراتر رفته و به پیشنهادات برتر جایزه نیز میدادند.
ارتباطات دیجیتال و فضاهای اشتراکی کار، نیاز به چنین صندوقهایی را به حداقل رساندند. با این حال، هنوز هم از ترس قضاوتهای فرهنگی، خیلی از کارهای این چنینی را انجام نمیدهیم. کسی داوطلب نمیشود، پرسشی مطرح نمیکند و در عوض با ترس و در نا آگاهی به کار خود ادامه میدهند.
چیزی که از نوجوانی یاد گرفتهایم.
شاید بتوانیم از راهحلی نوجوان محور شروع کنیم. وقتی فرزندتان ۱۲ سالش میشود، دفترچهای خالی به او بدهید و به او بگویید: «هر زمان سوالی داشتی که فکر میکردی شرمآور است یا مطمئن نبودی از چه کسی باید بپرسی، آن را در این دفترچه یادداشت کن و کنار تختم بگذار. من هم پاسخی برای تو مینویسم و روز بعد به تو تحویل میدهم».
حذف چنین فشار میانفردی، باعث ایجاد راه ارتباطی ارزشمند برای پرسش و پاسخ میشود.
حالا فکر کنید چه میشود اگر همین روش را در کار نیز پیادهسازی کنیم؟