وقتی گوگل یا فیسبوک یا اسپاتیفای تصمیم میگیرند در ادامه چه ببینید، یعنی آنها انتخاب میکنند.
این بسیار متفاوت است از یک پلتفرم آزاد مانند «پادکست» یا «وبلاگ» (این دو واژه را در گیومه قرار دادم چرا که کسی مسئول نیست).
مسئول بودن این موضوع را میرساند که انتخابها انجام شدهاند. و کسانی تصمیم گیرنده هستند که مسئولیتی دارند (حتی اگر تنها یک نفر مسئول صدای خودش باشد).
انتخاب کردن نوعی گزینش است. گزینش توسعه و سرپرستی. نه سانسور رسمی دولتی، بلکه چیزی حساستر. مسئولیتی که حاصل انتخاب است.
در بخشهای بسیاری از فرهنگ ما بهویژه از نظر فنی، صحبت در مورد «آزادی بیان» و «پلتفرمهای آزاد» بروزتر است؛ انگار که فضایل خالصانهای هستند. اما لحظهای که شرکت اپل پادکستی را در صفحه اصلی قرار میدهد، گوگل تصمیم میگیرد این مطلب را به شما نمایش دهد یا اسپاتیفای یک آهنگ یا پادکست را بیشتر از سایرین به نمایش میگذارد، دیگر نمیتوان به آن پلتفرم گفت آزاد. اغلب، اشخاص حقیقی و سازمانها وقتی در حال دفاع از چیزی هستند که برای جامعه هدفشان مفید نیست از چنین اصطلاحاتی استفاده میکنند.
زمانیکه پای پول به میان میآید پیچیدهتر نیز میشود. تفاوت است میان یک پلتفرم آزاد و یک الگوریتم متشکل از کسانی که تنها یک نوع وبسایت را در لیست اسپم خود قرار داده و دیگری را نه؛ تنها به این خاطر که از نوع دوم سود بیشتری میبرند. یا وقتی یوتیوب یا اسپاتیفای هزار (یا دویست میلیون) دلار برای اشتراکگذاری محتوای خود به مردم هزینه پرداخت میکنند...
ایدههای به اشتراک گذاشته شده ارزش خلق میکنند. ایدههای خوب محرک آینده ما هستند. زمانی متوجه این موضوع میشویم که خالقان ایدهها مسئولیت کار خود را بر عهده بگیرند. در چنین شرایطی احتمال اینکه همه سود ببریم بیشتر است.
پلتفرمهای کاملا آزاد تقریبا همیشه منجر به هرج و مرج میشوند. عوارض جانبی و هرزنامههای ناشناس. من طرفدار انتخاب هستم؛ بهویژه زمانیکه از طرف سازمانها و اشخاصی باشد که تمایل به پذیرش مسئولیت انتخاب خود دارند.
لینک مرجع: https://seths.blog/2022/02/who-chooses/