
در حالی که احتمالا دوچرخهای داشته باشید اما، بعید است یک دوچرخه چرخجلو خوابیده نیز در پارکینگ خود داشته باشید.
با اینکه هم کارآمدتر، هم راحتتر و اغلب سریعتر است.
چطور به اینجا رسیدیم؟
در سال ۱۹۳۳، یک رکورد ۲۲ ساله توسط یک دوچرخهسوار خوابیده شکسته شد. تولیدکنندگان دوچرخههای ایستاده نگران شده، به اتحادیه جهانی دوچرخهسواری (UCI) مراجعه کرده و آنها را متقاعد کردند که استفاده از دوچرخههای خوابیده را در مسابقات ممنوع اعلام کنند.
نزدیک به صد سال از این اتفاق میگذرد و همچنان این ممنوعیت ادامه دارد.
البته که اکثریت هیچگاه قرار نیست در مسابقات تحریمشده اتحادیه جهانی دوچرخهسواری شرکت کنیم.
اما سریعترین دوچرخهسواران آنهایی هستند که بیشتر زمان و پول خود را صرف دوچرخه خود میکنند. آنها خود را در احاطه دوچرخهسواران دیگری میبینند که همگی میخواهند سریعترین باشند. حتی در احاطه جمعیت بزرگتری نیز قرار دارند که الهام گرفته از خودشان است.
در نتیجه جایگاهها و از همین جهت گرایشها نیز مشخص شدهاند. در نتیجه سیستمها ساخته شده، بسترهای تکنولوژی تقویت شده و به همین شکل، خرید و فروش نوع معمولی دوچرخه آسانتر شده است. همه و همه تنها بهخاطر مسابقهای ۹۰ سال پیش.
در نظر بگیرید چه اتفاقی میافتاد اگر فردی (که دیگر وجود ندارد)، تصمیم میگرفت الگوریتمی در یوتیوب را تغییر دهد. تغییر سادهای که موجب سودآوری بیشتری شده و در نتیجه آن، تغییرات دیگری پدید میآمد که در بلندمدت برای کاربران و خالقان محتوا جذابیت نداشت.
حالا که دیگر بخشی از سیستم است، چیزی که تولید شده را تغییر داده و آن تغییر نیز خود موجب تحول چیزی که مورد تماشا قرار میگیرد میشود.
ادارهای که روزانه ۵۰۰۰ نفر به آن رفت و آمد دارند امروزه وجود دارد، چرا که چهل سال پیش فردی فکر کرده است که محل کار نزدیک به خانه ایده خوبی است و امروزه آن ادارهای که تنها ظرفیت چهار نفر را داشت، به مجتمعی بزرگ تبدیل شده است.
ما امروزه دُم نژاد خاصی از سگ را میبریم، چرا که هزاران سال پیش فردی به اشتباه فکر کرده است که این موضوع باعث پیشگیری از نوعی بیماری میشود. موضوعی که در ادامه تبدیل به نشانهای از پایبندی و جایگاه شده و در نتیجه ماندگار شده است.
تصمیمات کوچک با یکدیگر ترکیب شده و در سیستمها وابستگی ایجاد میکنند. تعهد و پایبندی ما برای دفاع از هزینههای هدر رفته، موجب پایداری بلند مدت این سیستمها تا زمانی میشود که دیگر حتی هیچ هدفی را دنبال نمیکنند.
تا زمانیکه یک روز نگاهی به دوچرخه خود کرده و از خود بپرسیم: «چگونه به این تصمیم رسیدم؟».