پیش‌گو

مقاومت اغلب با این پافشاری که قابلیت پیش‌بینی آینده را دارد ظاهر می‌شود.

صدای در سرِمان، همان که همه چیز را می‌داند. آن‌که می‌داند قرار است رد شده، برداشت درستی از کار نشود و در نهایت شرمنده شوید.

نه تنها صدا بلکه حتی دایره اطراف‌مان؛ اگر انتخاب کنیم گوش فرا دهیم. با بر سر گذاشتن کلاه پشتیبان و پیش‌بینی نابودی مورد بعدی که به آن امید بسته بودید، سعی در محافظت از شما را دارد.

امتیاز دادن به پیش‌گویی آن‌ها به خاطر اطلاعات زیادشان در مورد سایر موضوعات، راحت (و وسوسه انگیز) است. آن‌ها («ما» اگر صدا را حساب کنیم) درباره تمامی شکست‌ها و ناامیدی‌های گذشته اطلاع دارند. آن‌ها درباره تمامی سخت تلاش کردن‌ها و مشکلات دیگران خبر دارند. و بنابراین، البته که باید از آینده نیز باخبر باشند.

در این‌جا یک درس از koan واقعا ارزشمند است. صداهایی که مدعی هستند از آینده خبر دارند؛ چه از قدرت‌های جادویی بهرمند، چه ستاره‌شناس، خانواده یا صدای در سرمان باشند، بسیار موثر هستند اگر به اندازه کافی نامعلوم و مبهم باشند. اما وقتی نوبت به جزییات می‌رسد به‌شدت ضعیف عمل می‌کنند. چرا که وقتی مبهم است خومان داستان را تکمیل کرده و بعد از رخدادها، الگوهای حقیقت خودمان را می‌سازیم.

سوال ساده‌ای که باید از پیش‌گو پرسیده شود این است که: من یک مشت لوبیا دارم. تعداد دقیق آن‌ها چند عدد است؟

به همان اندازه که ممکن است به‌دنبال یک پیش‌گو باشیم، پیش‌گویی وجود ندارد. آن‌طور که مشخص است، چیزی که نیاز داریم پشتیبانانی هستند که به ما اعتماد داشته و هوایمان را دارند.

لینک مرجع: https://seths.blog/2021/11/the-oracle/